Mahomet jest wręcz klasycznym dziełem poświęconym Prorokowi islamu. Książka ta, przełożona na kilka języków, m.in. na angielski i niemiecki, zdobyła sobie uznanie jako syntetyczne a zarazem obiektywne dzieło o wybitnych walorach narracyjnych." Wielkim dobrodziejstwem tej biografii jest obiektywizm, z jakim opowiada o człowieku, którego myśl i działalność wstrząsnęły światem. Nigdy nie mamy odczucia, że autor faworyzuje albo oczernia Proroka. Maxime Rodinson szuka prostej odpowiedzi na pytanie - kim był twórca islamu. Co skłoniło człowieka zrównoważonego, zabezpieczonego finansowo, mającego rodzinę, któremu niczego nie brakowało do szczęścia, do odejścia od „normalnego”, poszukiwania nieznanego? „Szczęście, owo dobrowolne ograniczenie, entuzjastyczna lub spokojna egzystencja, owo pogodzenie się z istniejącą sytuacją, nie jest stworzone dla tych, którzy zawsze wybiegają dalej, poza to, co mają, poza to, kim są, dla tych, których nienasycona, ciekawa wszystkiego natura pragnie zawsze tego, czego tylko można zapragnąć” Gnębiące go problemy ludzkości, dostrzeganie słabości religijnej Arabów, brak arabskiego odpowiednika silnej religii chrześcijan i żydów, to może przyczyny szukania nowych dróg, sposobu wstrząśnięcia Arabią. Co ukształtowało osobowość Mahometa? Czy były to naprawdę objawienia i wizje boskie? Ile wiarygodności było w jego postępowaniu? Trudne zadanie dla Rodinsona. Odrzuca on jednak stanowczo tezy o nieszczerości i obłudzie Proroka. Ostrożnie sugeruje możliwość silnego wpływu podświadomości, ekstazy i halucynacji. Bezpośredni kontakt z Najwyższą Istotą ma dla Mahometa wartość całkowitą, staje się on mistykiem. „Mistycyzm jest osobistym przeżyciem, któremu jednostka przeżywająca go przypisuje wartość absolutu