Wiosną 1977 roku spotkaliśmy się przy kolacji: Erich von Daniken, wydawcy Erwin Barth von Wehrenalp i Rolf Heyne oraz ja. Daniken powiedział, że uczestnicy dyskusji, jakie prowadził we wszystkich krajach — w Ameryce Północnej i Południowej, w Kanadzie, Australii, Afryce Południowej, Grecji, Indiach, Hiszpanii, Jugosławii, Polsce, Danii, Austrii, Szwajcarii i w Niemczech — zadawali mu prawie zawsze te same pytania. Raz dotyczyły one newralgicznych punktów jego teorii, raz były wynikiem błędnego odczytania tekstu, jeszcze innym razem świadczyły o niezrozumieniu problemu — zawsze jednak dyskusje te, nierzadko gwałtowne a nawet pełne agresji, były dla niego inspiracją do nowych przemyśleń. Już nie pamiętam, kto rzucił myśl, że warto by zestawić ten międzynarodowy katalog pytań i odpowiedzi, żeby czytelnikom, którzy nie mieli okazji wziąć udziału w takich dyskusjach, odpowiedzieć na to, czego chcieliby się dowiedzieć, gdyby udało im się wziąć autora w krzyżowy ogień pytań. Erich von Daniken, który właśnie skończył książkę Dowody (Beweise), nie zamierzał zabierać się do pisania następnej przed 1979 rokiem. I wtedy ktoś rzucił myśl, żeby w salach, gdzie Daniken będzie miał w najbliższych miesiącach odczyty, ustawić mikrofony i nagrać pytania i odpowiedzi. Książka ta jest dokumentacją dyskusji, jakie odbywały się na całym świecie. Teksty lekko podredagowano. Dla ułatwienie lektury pytania i odpowiedzi powiązano w luźne cykle tematyczne — pozostawiono jednak elementy będące świadectwem spontaniczności rozmów. Jest to więc raczej słowo mówione — nie pisane.

Można przypuścić, że proces powstawania praczłowieka w różnych częściach naszego globu przebiegał w różny sposób: w drodze zamierzonych mutacji kodu genetycznego euhominidów oraz sztucznego stworzenia istoty żeńskiej hodowanej w próbówce. Lecz „nowi” ludzie nadal parzyli się ze zwierzętami. [...] Po przeprowadzeniu sztucznej mutacji krzyżówki miały następować tylko między ludźmi, ponieważ każdy „skok w bok” do poprzednich „małpich” partnerów, jeśli prowadził do ciąży, oznaczał regres. Czy nie można sie w tym dopatrywać grzechu pierworodnego? Czyż nie mamy tu niejako do czynienia z grzechem przeciwko komórkom własciwym dla nowego gatunku? W kilka tysięcy lat później „bogowie” [...] skorygowali ten „grzech pierworodny” niszcząc człekokształtne zwierzęta i „odsiewając” od nich dobrze zachowaną grupę ludzi, wszczepiając jej w drodze drugiej sztucznej mutacji nowy materiał genetyczny [...]

O potężnej preinkaskiej twierdzy Puma Punku ojciec Diego de Alvarez napisał w 1603 roku: Zostaje mi tylko powiedzieć, jakim sposobem przeniesiono te kamienie, boć Indianie nie mieli ni mułów, ni wołów; diabły zatem musiały uczestniczyć w tym dziele. Podania Indian zdają się to potwierdzać, głoszą bowiem, iż skały przyniósł Zupay, którym to imieniem tubylcy określają szatana; uważają takoż, iż dotarły przez jezioro drogą powietrzną. Inny zaś Hiszpan, Antonio de Castro, tak pisał o Puma Punku: A choć sądzono drzewiej, że ruiny owe dziełem są Inków, twierdzą na wypadek prowadzenia wojny, teraz uznano, iż są to ruiny budowli sprzed potopu, nieistotne wszakże, czy wniesiono ją przed, czy po potopie, najbardziej bowiem podziwiam w niej owe tak pieczołowicie spasowane kamienie. Nawet Hiszpanie nie wznieśli nigdy budowli tak cudownej i potężnej. Po pierwszym, pobieżnym obejrzeniu Puma Punku chcieliśmy dokładnie zmierzyć niektóre monolity i na tej podstawie określić ich wagę. Ledwie jednak wypakowaliśmy przyrządy, pojawili się strażnicy i kazali wszystko pochować. Najciekawsze było, że znali moje nazwisko: Panie von Däniken, wiemy, kim pan jest, ale nie możemy panu pozwolić na wykonywanie pomiarów. Co się stało? Zapewne zakaz ustanowili naprędce archeolodzy, obawiający się, ż znów zwrócę uwagę świata na zagadkę Puma Punku i wywołam niepożądaną dyskusję...

Badane osoby - mężczyźni i kobiety - mówiły pod wpływem hipnozy, że „utaczano” im materiał genetyczny. Wiele kobiet powiedziało, że istoty pozaziemskie pozbawiały je płodu, a później pokazywały „maleńkich potomków” - nie były to jednak istoty ludzkie, lecz „jakieś mieszańce”. Czasem całe rodziny wywabiano na dwór „dziwnymi światłami”. W nielicznych przypadkach istoty pozaziemskie wchodziły nawet do stojących samotnie domów jednorodzinnych. Ofiarom nie sprawiano bólu. [...] Paru mężczyzn, którym na genitalia założono „coś gumowego”, czuło „jakby ruchy ssące”. Niekiedy mężczyźni byli stymulowani erotycznie przez „bardzo piękną kobietę”, która stosowała „pozycję jeźdźca”. Eksperymentatorami były zawsze „istoty niewielkiego wzrostu” o wielkich, czarnych oczach.

Najnowsze odkrycia naukowe potwierdzają ośmieszane dotąd hipotezy, mówiące o pojawianiu się na naszej planecie istot z Kosmosu. W bogato ilustrowanej książce autor przedstawia kolejne dowody ingerencji w życie na Ziemi przedstawicieli obcych inteligencji.