Czy pisarze lubią swoich bohaterów? Może za rzadko zadajemy sobie takie pytanie. W każdym razie Izabela Janiszewska z pewnością lubi Larysę Luboń, co przyznaje w posłowiu najnowszej powieści „Wrzenie”, w której przebojowa, niezależnie myśląca dziennikarka powraca – przypuszczam, że ku wielkiej uciesze czytelników ceniących trylogię „Wrzask”, „Histerię” i „Amok”. To właśnie tam Larysa objawiła się w pełnej krasie, tworząc niezapomniany duet z komisarzem Brunonem Wilczyńskim. Nieobecność tej postaci we „Wrzeniu” daje się odczuć w każdym zdaniu opisującym stan psychofizyczny Larysy, a już za twardy tego dowód należy uznać nagłą zmianę zawodu. Luboń zostaje nocną taksówkarką. Stylem bycia zaczyna przypominać Travisa Bickle’a z kultowego „Taksówkarza” Martina Scorsese. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby pisarka przyznała się do tej – zacnej skądinąd – inspiracji, ponieważ jej proza znana jest z aluzji i cytatów filmowych. Wystarczy wspomnieć „W szponach” ze scenami inspirowanymi zabójstwem rodziców Bruce’a Wayna oraz pewne cechy postaci dziecięcej zaczerpnięte z „Synalka” z Macaulayem Culkinem (nie wspominając o psychologu Feliksie Falku). Skoro jesteśmy przy kinie, dopowiem jeszcze, że Larysa Luboń ucieka w noc – tak żeby sparafrazować tytuł świetnego, ejtisowego filmu Johna Landisa „Ucieczka w noc” (amerykański tytuł „Into the Night”). Ucieka w noc przed dniem, jego obciążeniami, ale przede wszystkim ucieka przed dzienną wersją siebie. Pragnie znaleźć się na marginesie życia, a nowa praca nocną porą ma to umożliwić. I rzeczywiście tak się dzieje, a raczej działo przed początkiem powieści, którego możemy się domyślać.